Nieuws

Ondernemen - Iets gaan doen

Ondernemen<Aanpakken-Iets gaan doen, Antoniem: Stilzitten..

Het is zo langzamerhand een wonderlijke tijd aan het worden wat betreft de crisis. Je kan de TV niet meer aanzetten of het woord ‘crisis’ vliegt als een irritante bromvlieg door je huiskamer. Elke nieuwsflash bevat tevens het woord crisis, of de Grieken zijn weer eens aan het provoceren en zeiken als een klein verwend peutertje van wie zijn lolly is afgepakt. Iedere avond zijn de praatprogramma’s gevuld met knallende primeurs over de financiële malaise en nog steeds vallen de zogenaamde deskundigen over elkaar heen, om maar met de beste (en hopelijk onheilspellende) analyse te komen. Het was een tijdje zeer vermakelijk maar ik moet eerlijk bekennen, dat het mij op dit punt niet meer zo kan boeien. Ja, we zitten met z’n allen in de shit en ja, het lijkt niet veel beter te worden.

Wat ik steeds interessanter vind worden, is; “Wat doet het met de menselijke psyche en hoe gaan we er mee om?” En dan specifiek de ondernemers want om deze reden zit ik jullie hoogstwaarschijnlijk te vervelen. Het is een bevestigend fenomeen om te zien dat in tijden van crisis en in het bijzonder de persoonlijke achteruitgang, mensen terugvallen in kinderlijke primaire gedragspatronen. Althans, dit is mijn eigen nietige mening die ik baseer op persoonlijke ervaringen en mijn directe omgeving. Je zou zeggen dat men als ondernemer juist inspeelt op deze nare situatie en al zijn/haar kennis en vaardigheden toepast. Initiatief nemen, creatief denken, assertief handelen, maar nee hoor. Veel ondernemers kruipen juist in hun schulp en inventariseren hoelang zij het nog uithouden met hun reeds vergaarde winsten.

Het lijkt me vanzelfsprekend dat we als een collectief moeten samenwerken om de economie weer uit het slop te trekken, maar juist nu profileren we ons veelal als naar binnen gekeerde individuen. Met andere woorden..we zijn er wel en proberen te participeren in onze dagelijkse beslommeringen, maar niemand ziet elkaar echt wanneer het er toe doet. Het klinkt misschien allemaal wat vaag en zweverig, maar dat onderhuidse negatieve gevoel torsen we overal met ons mee en stralen we indirect ook uit. Kleine kinderen in een speelzaal met niet genoeg speeltjes voor ieder kind. Jagers en verzamelaars uit ver vervlogen tijdperken die enkel proberen te overleven. “Dit is van mij en zie maar hoe je het te pakken krijgt!” “Ik weet dat ik handel moet drijven, maar wat schiet ik ermee op en is het wel de juiste deal?” Dit soort kreten spoken door mijn hersenpannetje.

Het is de hoogste tijd dat we tevoorschijn komen uit onze grotten en samen een rooskleuriger toekomstperspectief creëren. Voorgoed met onze voeten op de grond. Actief acquisitie plegen, creatief brainstormen, je sociale en maatschappelijke netwerk uitbouwen, jezelf immer blijven ontwikkelen en bovenal een consistente lijn bewaken in alles wat je doet qua ondernemen. En laat het nu net zo zijn dat de ‘noordelijke promotiedagen’ voor de deur staan. De uitgelezen mogelijkheid om alles uit de kast te halen en de bovengenoemde clichématige termen in de praktijk te brengen. Niet van dat vrijblijvende ‘theekransjesgelul’, maar daadwerkelijk zoden aan de dijk zetten en zorgen dat het woord ‘business’ eer aan wordt gedaan. Kortom, we gaan knallen met z’n allen en over twee dagen zitten we moe maar voldaan onze reeds behaalde successen te overpeinzen.

Wat is het toch heerlijk om de naïeve positiviteitsgoeroe uit te hangen. Hier nog even een extra opkomstnummer voor jullie allen, wanneer jullie de spreekwoordelijke ring betreden: “We built this city on rock&roll!” Succes de komende dagen mensen!

Roy Liezen

Eén speldenprikje

Eén speldenprikje voor al dat onderhuidse kwaaie bloed
 

Ik zat een tijdje geleden eens wat columns door te spitten uit eigen koker. Niet enkel uit geilheid op mijn eigen prestaties, maar meer om eens te kijken of er een stijgende lijn in zat. Nou kwam ik erachter dat dit afgezien van een bepaalde schrijfstijl of de opbouw van een column moeilijk in te schatten is, maar het stemde mij toch tot enige tevredenheid. Ja dames en heren, zelfkritiek is mij sinds mensenheugenis volledig vreemd. Maar positief denken is toch al het credo de laatste jaren in deze zieke maatschappij lijkt me. Wat me verder opviel was het feit dat mijn eerste column voor deze prachtige businessclub, over het beginstadium van de nog immer voortwoekerende crisis ging. Met een welgemeende knipoog kan ik jullie meedelen dat ik daar een puik huzarenstukkie neerzette voor een beginner.

De toon van het nobele schrijfsel was lichtelijk moedeloos en bedompt, maar ergens gloorde er hoop op herstel van de economie. Tevens schreeuwde ik uit volle borst om een reddende engel in deze misère van eigenbelangen, corruptie, voorkennis, meer armoede voor de armen en meer rijkdom voor de rijken, bezuinigingen en stupiditeiten van de bovenste plank. Een sterke man (sorry dames, nu even niet) met het hart op de goede plaats, die puin zou gaan ruimen en alle negatieve invloeden of partijen in de spreekwoordelijke ‘strontemmer’ zou deponeren. Kortom, een moderne Robin Hood met de fysieke krachten van Superman en het intellect van Einstein. En tijdens het lezen gingen daar mijn ogen open, want we weten met z’n allen beter sinds enige jaren…hij kwam niet. Sterker nog, Er kwamen alleen maar meer skeletten uit de gekraakte bankkluizen gekropen en de economische situatie is nu ronduit aan het escaleren. Ik laat voor ons zwaar op de proef gestelde gemoed de rest van de wereldproblematiek maar even achterwege.

Ik heb namelijk sinds enige tijd een vreemd voorgevoel dat onze tere zieltjes op hun laatste benen staan. U kent dat wel, zo’n onderhuids naar gevoel vol paniek, stress en ergens een klein beetje angst. Dit komt natuurlijk voort uit die constante stortvloed van negatieve berichtgeving uit de wereldwijde media en beelden van wanhoop bij de ‘ver van ons bedshowmensen’. Maar ook uit de dagelijkse sleur gesprekken die één ieder van ons op z’n tijd voert. Al die tonnen informatie over een uitzichtloze situatie die onafgebroken op ons nietige mensjes neerdalen. Je hoeft maar te knippen met je vingers en een willekeurig gesprek tussen gewone burgers ontaard in een bulderende klaagzang van emoties over de economie. Nou is een klaagzang ons laaglanders sowieso niet vreemd, maar tegenwoordig is het agressiever en venijniger.

Want welk logisch gevolg komt er na angst, wanhoop en onbegrip? Juist, oncontroleerbare woede en ditmaal in een collectieve vorm. Mensen pikken het zo langzamerhand niet meer en ik heb het gevoel dat er maar een speldenprikje nodig is, om al dat onderhuidse kwaaie bloed te laten exploderen. Dit zou natuurlijk het begin van het einde betekenen, maar misschien is het ook wel goed. Een gezamenlijke mokerslag naar de zogenaamde elite, die naar het schijnt geen enkele wroeging heeft en stiekem maar voortvarend voortschrijdt in zelfverrijking. Heel misschien staan er dan toch eens lieden op die het klappen van de zweep hebben gevoeld en enige moraliteit ontdekken achter hun zorgvuldig samengestelde elitaire muurtjes.

Ik help het u hopen, maar tot die tijd is het zaak om nuchter en verstandig te blijven functioneren als samenleving. Een kudde op hol geslagen stieren met oogkleppen op zijn nimmer ergens goed voor geweest. Dat heeft de geschiedenis ons meermalen geleerd. Daarom keer ik mijn gezicht af van al dit globale kabaal en keer ik mij tot mijn eigen kleine en nederige wereldje. Lekker makkelijk en hopelijk nog even veilig…

Tot ziens,

Roy Liezen

Gewoon jezelf blijven dames

Mijn column voor deze maand is speciaal gewijd aan de vrouwen te midden van ons bonte gezelschap. Vandaag las ik op de nieuwssite ‘Nu.nl’ onder het kopje ‘Economie/ Werk en Privé’, dat uit recent onderzoek is gebleken dat vrouwen minder snel geneigd zijn om te gaan ondernemen door het euvel ‘risicomijding’. Deze bevinding kwam tot stand doordat wetenschappers een aantal persoonlijkheidskenmerken van de mens hebben verzameld, waaruit de seksekloof die er bestaat op het gebied van ondernemen kan worden verklaard. Deze bovengenoemde persoonlijkheidskenmerken leiden gezamenlijk tot de (ik citeer) zogenoemde ‘Individual Entrepreneurial Aptitude (IEA)’, oftewel de individuele geschiktheid voor ondernemerschap. Kortom, vrouwen kiezen minder snel voor een carrière in het ondernemerschap dan mannen, vanwege het aannemelijke feit dat ze risicovolle situaties liever vermijden en bovendien minder competitief zijn ingesteld.

Nu wij het wetenschappelijke verhaal reeds op ons hebben kunnen laten inwerken, lijkt het mij interessant om onze ietwat simpeler ingestelde grijze massa erop los te laten speculeren. Mij lijkt het namelijk een vrij plausibel verhaal, alleen al wanneer ik kijk naar onze eigen businessclub. Hoe zeer we ook ons best doen om meer vrouwen bij onze club te betrekken, blijven deze maar mondjesmaat binnendruppelen. Dit is natuurlijk te wijten aan meerdere factoren, maar het valt onwelwillend toch op. Vrouwen kiezen liever voor de relatief veilige route naar hun eigen persoonlijke succes en ondernemen kan soms een onzeker bestaan zijn. Wanneer ik mij gemakshalve even verlaag tot het denkniveau van een primitieve holbewoner, kunnen we stellen dat deze verschillen tussen mannen en vrouwen nog ouder zijn dan de weg naar Rome. We veronderstellen tot op heden dat wij mannen in de prehistorie de hort opgingen om te jagen en te voorzien in onze behoeften, terwijl de vrouwen veilig achterbleven om het nest te bewaken tot wij strijders wederkeerden en ze aan hun haren de grot in sleurden om eens gezellig een potje te ehhm….dammen. Ja, nu neem ik het er ook van en gaan mijn gedachten met me op de loop.

Nu is er wellicht ook nog zoiets als evolutie en hebben vrouwen natuurlijk vooral de laatste drie decennia een enorme maatschappelijke en tevens persoonlijke opmars gemaakt in onze samenleving. Dit lijkt mij overigens een geheel terechte gang van zaken, maar we kunnen ons DNA nu eenmaal niet onder het spreekwoordelijke tapijt vegen. Soms denk ik dat we allemaal veel te snel gaan en dat de natuur onze menselijke verlangens en wensen niet kan bijbenen. Dus dames bij deze, neem rustig de tijd om te wennen aan jullie vrij nieuwe reeds verworven status en stroom op jullie eigen tempo in binnen deze helaas nog steeds dominerende mannenwereld. Wij wachten dan ook rustig af en zitten jullie niet continu in de haren.

Wij mannen zitten namelijk niet te wachten op de nieuwe Neelie Kroesjes, of Nina Brinkjes, die ongeacht hun respectabele machtsposities toch overkomen als regelrechte ‘kenaus’ en waar wij op onze beurt het liefst zo ver mogelijk bij uit de buurt blijven. Wij wachten liever op zelfstandige, zelfbewuste en zelfverzekerde vrouwen, die het vrouw zijn omarmen en er in bijvoorbeeld het ondernemen hun profijt uithalen. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht wanneer we maar rustig afwachten. En aan het einde van dit verhaal kunnen we helaas immer concluderen, dat wanneer puntje bij paaltje komt de mannen in de praktijk weinig te vertellen hebben.

Tot slot zou ik willen zeggen: “You go girls!” En tevens hoop ik dat jullie dit relaas met een knipoog aanschouwen, want vrouwen en humor…tja dat is een andere kwestie die ik een volgende keer zal behandelen.

Tot ziens,

Roy Liezen