Nieuws

Intuïtie...of toeval?

Enkele dagen geleden vond ik het de hoogste tijd om weer eens een film uit mijn zorgvuldig geselecteerde collectie in de Dvd-speler te laten glijden, aangezien het huidige commerciële programma-aanbod op de televisie enkel nog bestaat uit een mager en weinig origineel palet van flauwe ‘popstarbagger’ en ‘kook jij bij mij, dan kook ik bij jou’ onzin. Tevens kan ik die zelfvoldane rotkoppen van ‘Knevel en van de Brink’ ook niet meer velen, dus de publieke omroep was ook geen optie. Omdat ik mijzelf natuurlijk veelvuldig toedicht een echte kerel te zijn, viel mijn keuze die avond op zo’n lekkere ouwe maffiafilm, namelijk ‘Bugsy Siegel’. Voor degene onder ons die kampen met lichte voortekenen van Alzheimer, zal ik even kort toelichten wie deze persoon was. Benjamin ‘Bugsy’ Siegel maakte in de jaren ’30 t/m de jaren ’40 van de vorige eeuw deel uit van een berucht en illuster maffiatrio samen met Meyer Lansky en ‘Lucky’ Luciano. Deze gezworen vrienden voor het leven bestierden in die betreffende decennia de complete zakelijke onderwereld van New York en waren aan het einde van hun leven samen goed voor enkele miljarden dollars. Een beetje de Abramoviches van toen zeg maar. De film over ‘Bugsy’ is een plausibele biografie over de laatste hectische levensjaren van deze flamboyante, maar ook ijskoude maffioso. Hij wordt door de organisatie naar het Los Angeles van de jaren ’30 gestuurd, om kennis te nemen van de criminele gang van zaken en om eventueel te  kijken of zij hier in kunnen participeren in een leidende rol. Het hele proces zou ongeveer 12 dagen in beslag moeten nemen, maar Bugsy zou Bugsy niet zijn als hij niet heel andere plannen in petto had. Hij infiltreerde in de glitter and glamour van Hollywood, waar hij een arsenaal aan vrouwen verleidde, hij zette heel de L.A.-onderwereld naar zijn hand, corrumpeerde invloedrijke en machtige politici en dat allemaal in een tijdsbestek van enkele maanden. Echter, een combinatie van een paar excentrieke eigenschappen zorgden ervoor dat Bugsy de geschiedenis in zou gaan als de beruchte en wereldberoemde grondlegger van gok- en entertainmentparadijs Las Vegas. Bugsy Siegel was niet alleen een dromer en een visionair, maar vooral ook een doener en een lobbyist; hij rustte niet eerder dan wanneer zijn doelen en visies verwezenlijkt waren. Zijn enige euvel was het feit dat hij geen enkel respect voor geld had. Dit betekende dan ook zijn ondergang in de jaren ’40, toen hij na een financieel debacle uitgerekend in opdracht van zijn ooit beste kameraden Meyer Lansky en Lucky Luciano geliquideerd werd. Zijn droom, het verwezenlijken van ’s werelds grootste gokparadijs midden in de Nevada-woestijn in de vorm van de ‘Flamingo’ voor 6 miljoen, bleek enkele decennia later goed voor vele biljoenen dollars aan omzet. Zo zien wij maar weer dat sommige extravagante figuren in de geschiedenis hun tijd ver vooruit waren. Benjamin ‘Bugsy’ Siegel was natuurlijk bepaald geen lieverdje en hij ging letterlijk en figuurlijk over lijken, maar een bijzonder ondernemer was hij wel. Ongeacht eenieders mening hield hij immer vast aan zijn dromen en visies en ging daarbij geen obstakel uit de weg. Dit lijkt mij in onze moderne tijden nog steeds zeer van toepassing in het ondernemerschap. Blijf altijd jezelf en benut al je gegeven talenten tot in lengte van dagen. Op die manier blink je uiteindelijk uit. Zo eindigen wij wederom met een citaat uit een lied, ditmaal van “Ol’ blue eyes” Frank Sinatra:

“For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!"

Tot snel Roy Liezen!