Nieuws

Eén speldenprikje

Eén speldenprikje voor al dat onderhuidse kwaaie bloed
 

Ik zat een tijdje geleden eens wat columns door te spitten uit eigen koker. Niet enkel uit geilheid op mijn eigen prestaties, maar meer om eens te kijken of er een stijgende lijn in zat. Nou kwam ik erachter dat dit afgezien van een bepaalde schrijfstijl of de opbouw van een column moeilijk in te schatten is, maar het stemde mij toch tot enige tevredenheid. Ja dames en heren, zelfkritiek is mij sinds mensenheugenis volledig vreemd. Maar positief denken is toch al het credo de laatste jaren in deze zieke maatschappij lijkt me. Wat me verder opviel was het feit dat mijn eerste column voor deze prachtige businessclub, over het beginstadium van de nog immer voortwoekerende crisis ging. Met een welgemeende knipoog kan ik jullie meedelen dat ik daar een puik huzarenstukkie neerzette voor een beginner.

De toon van het nobele schrijfsel was lichtelijk moedeloos en bedompt, maar ergens gloorde er hoop op herstel van de economie. Tevens schreeuwde ik uit volle borst om een reddende engel in deze misère van eigenbelangen, corruptie, voorkennis, meer armoede voor de armen en meer rijkdom voor de rijken, bezuinigingen en stupiditeiten van de bovenste plank. Een sterke man (sorry dames, nu even niet) met het hart op de goede plaats, die puin zou gaan ruimen en alle negatieve invloeden of partijen in de spreekwoordelijke ‘strontemmer’ zou deponeren. Kortom, een moderne Robin Hood met de fysieke krachten van Superman en het intellect van Einstein. En tijdens het lezen gingen daar mijn ogen open, want we weten met z’n allen beter sinds enige jaren…hij kwam niet. Sterker nog, Er kwamen alleen maar meer skeletten uit de gekraakte bankkluizen gekropen en de economische situatie is nu ronduit aan het escaleren. Ik laat voor ons zwaar op de proef gestelde gemoed de rest van de wereldproblematiek maar even achterwege.

Ik heb namelijk sinds enige tijd een vreemd voorgevoel dat onze tere zieltjes op hun laatste benen staan. U kent dat wel, zo’n onderhuids naar gevoel vol paniek, stress en ergens een klein beetje angst. Dit komt natuurlijk voort uit die constante stortvloed van negatieve berichtgeving uit de wereldwijde media en beelden van wanhoop bij de ‘ver van ons bedshowmensen’. Maar ook uit de dagelijkse sleur gesprekken die één ieder van ons op z’n tijd voert. Al die tonnen informatie over een uitzichtloze situatie die onafgebroken op ons nietige mensjes neerdalen. Je hoeft maar te knippen met je vingers en een willekeurig gesprek tussen gewone burgers ontaard in een bulderende klaagzang van emoties over de economie. Nou is een klaagzang ons laaglanders sowieso niet vreemd, maar tegenwoordig is het agressiever en venijniger.

Want welk logisch gevolg komt er na angst, wanhoop en onbegrip? Juist, oncontroleerbare woede en ditmaal in een collectieve vorm. Mensen pikken het zo langzamerhand niet meer en ik heb het gevoel dat er maar een speldenprikje nodig is, om al dat onderhuidse kwaaie bloed te laten exploderen. Dit zou natuurlijk het begin van het einde betekenen, maar misschien is het ook wel goed. Een gezamenlijke mokerslag naar de zogenaamde elite, die naar het schijnt geen enkele wroeging heeft en stiekem maar voortvarend voortschrijdt in zelfverrijking. Heel misschien staan er dan toch eens lieden op die het klappen van de zweep hebben gevoeld en enige moraliteit ontdekken achter hun zorgvuldig samengestelde elitaire muurtjes.

Ik help het u hopen, maar tot die tijd is het zaak om nuchter en verstandig te blijven functioneren als samenleving. Een kudde op hol geslagen stieren met oogkleppen op zijn nimmer ergens goed voor geweest. Dat heeft de geschiedenis ons meermalen geleerd. Daarom keer ik mijn gezicht af van al dit globale kabaal en keer ik mij tot mijn eigen kleine en nederige wereldje. Lekker makkelijk en hopelijk nog even veilig…

Tot ziens,

Roy Liezen