Columns

Ondernemen<Aanpakken-Iets gaan doen, Antoniem: Stilzitten..

Het is zo langzamerhand een wonderlijke tijd aan het worden wat betreft de crisis. Je kan de TV niet meer aanzetten of het woord ‘crisis’ vliegt als een irritante bromvlieg door je huiskamer. Elke nieuwsflash bevat tevens het woord crisis, of de Grieken zijn weer eens aan het provoceren en zeiken als een klein verwend peutertje van wie zijn lolly is afgepakt. Iedere avond zijn de praatprogramma’s gevuld met knallende primeurs over de financiële malaise en nog steeds vallen de zogenaamde deskundigen over elkaar heen, om maar met de beste (en hopelijk onheilspellende) analyse te komen. Het was een tijdje zeer vermakelijk maar ik moet eerlijk bekennen, dat het mij op dit punt niet meer zo kan boeien. Ja, we zitten met z’n allen in de shit en ja, het lijkt niet veel beter te worden.

Wat ik steeds interessanter vind worden, is; “Wat doet het met de menselijke psyche en hoe gaan we er mee om?” En dan specifiek de ondernemers want om deze reden zit ik jullie hoogstwaarschijnlijk te vervelen. Het is een bevestigend fenomeen om te zien dat in tijden van crisis en in het bijzonder de persoonlijke achteruitgang, mensen terugvallen in kinderlijke primaire gedragspatronen. Althans, dit is mijn eigen nietige mening die ik baseer op persoonlijke ervaringen en mijn directe omgeving. Je zou zeggen dat men als ondernemer juist inspeelt op deze nare situatie en al zijn/haar kennis en vaardigheden toepast. Initiatief nemen, creatief denken, assertief handelen, maar nee hoor. Veel ondernemers kruipen juist in hun schulp en inventariseren hoelang zij het nog uithouden met hun reeds vergaarde winsten.

Het lijkt me vanzelfsprekend dat we als een collectief moeten samenwerken om de economie weer uit het slop te trekken, maar juist nu profileren we ons veelal als naar binnen gekeerde individuen. Met andere woorden..we zijn er wel en proberen te participeren in onze dagelijkse beslommeringen, maar niemand ziet elkaar echt wanneer het er toe doet. Het klinkt misschien allemaal wat vaag en zweverig, maar dat onderhuidse negatieve gevoel torsen we overal met ons mee en stralen we indirect ook uit. Kleine kinderen in een speelzaal met niet genoeg speeltjes voor ieder kind. Jagers en verzamelaars uit ver vervlogen tijdperken die enkel proberen te overleven. “Dit is van mij en zie maar hoe je het te pakken krijgt!” “Ik weet dat ik handel moet drijven, maar wat schiet ik ermee op en is het wel de juiste deal?” Dit soort kreten spoken door mijn hersenpannetje.

Het is de hoogste tijd dat we tevoorschijn komen uit onze grotten en samen een rooskleuriger toekomstperspectief creëren. Voorgoed met onze voeten op de grond. Actief acquisitie plegen, creatief brainstormen, je sociale en maatschappelijke netwerk uitbouwen, jezelf immer blijven ontwikkelen en bovenal een consistente lijn bewaken in alles wat je doet qua ondernemen. En laat het nu net zo zijn dat de ‘noordelijke promotiedagen’ voor de deur staan. De uitgelezen mogelijkheid om alles uit de kast te halen en de bovengenoemde clichématige termen in de praktijk te brengen. Niet van dat vrijblijvende ‘theekransjesgelul’, maar daadwerkelijk zoden aan de dijk zetten en zorgen dat het woord ‘business’ eer aan wordt gedaan. Kortom, we gaan knallen met z’n allen en over twee dagen zitten we moe maar voldaan onze reeds behaalde successen te overpeinzen.

Wat is het toch heerlijk om de naïeve positiviteitsgoeroe uit te hangen. Hier nog even een extra opkomstnummer voor jullie allen, wanneer jullie de spreekwoordelijke ring betreden: “We built this city on rock&roll!” Succes de komende dagen mensen!

Roy Liezen

Eén speldenprikje voor al dat onderhuidse kwaaie bloed
 

Ik zat een tijdje geleden eens wat columns door te spitten uit eigen koker. Niet enkel uit geilheid op mijn eigen prestaties, maar meer om eens te kijken of er een stijgende lijn in zat. Nou kwam ik erachter dat dit afgezien van een bepaalde schrijfstijl of de opbouw van een column moeilijk in te schatten is, maar het stemde mij toch tot enige tevredenheid. Ja dames en heren, zelfkritiek is mij sinds mensenheugenis volledig vreemd. Maar positief denken is toch al het credo de laatste jaren in deze zieke maatschappij lijkt me. Wat me verder opviel was het feit dat mijn eerste column voor deze prachtige businessclub, over het beginstadium van de nog immer voortwoekerende crisis ging. Met een welgemeende knipoog kan ik jullie meedelen dat ik daar een puik huzarenstukkie neerzette voor een beginner.

De toon van het nobele schrijfsel was lichtelijk moedeloos en bedompt, maar ergens gloorde er hoop op herstel van de economie. Tevens schreeuwde ik uit volle borst om een reddende engel in deze misère van eigenbelangen, corruptie, voorkennis, meer armoede voor de armen en meer rijkdom voor de rijken, bezuinigingen en stupiditeiten van de bovenste plank. Een sterke man (sorry dames, nu even niet) met het hart op de goede plaats, die puin zou gaan ruimen en alle negatieve invloeden of partijen in de spreekwoordelijke ‘strontemmer’ zou deponeren. Kortom, een moderne Robin Hood met de fysieke krachten van Superman en het intellect van Einstein. En tijdens het lezen gingen daar mijn ogen open, want we weten met z’n allen beter sinds enige jaren…hij kwam niet. Sterker nog, Er kwamen alleen maar meer skeletten uit de gekraakte bankkluizen gekropen en de economische situatie is nu ronduit aan het escaleren. Ik laat voor ons zwaar op de proef gestelde gemoed de rest van de wereldproblematiek maar even achterwege.

Ik heb namelijk sinds enige tijd een vreemd voorgevoel dat onze tere zieltjes op hun laatste benen staan. U kent dat wel, zo’n onderhuids naar gevoel vol paniek, stress en ergens een klein beetje angst. Dit komt natuurlijk voort uit die constante stortvloed van negatieve berichtgeving uit de wereldwijde media en beelden van wanhoop bij de ‘ver van ons bedshowmensen’. Maar ook uit de dagelijkse sleur gesprekken die één ieder van ons op z’n tijd voert. Al die tonnen informatie over een uitzichtloze situatie die onafgebroken op ons nietige mensjes neerdalen. Je hoeft maar te knippen met je vingers en een willekeurig gesprek tussen gewone burgers ontaard in een bulderende klaagzang van emoties over de economie. Nou is een klaagzang ons laaglanders sowieso niet vreemd, maar tegenwoordig is het agressiever en venijniger.

Want welk logisch gevolg komt er na angst, wanhoop en onbegrip? Juist, oncontroleerbare woede en ditmaal in een collectieve vorm. Mensen pikken het zo langzamerhand niet meer en ik heb het gevoel dat er maar een speldenprikje nodig is, om al dat onderhuidse kwaaie bloed te laten exploderen. Dit zou natuurlijk het begin van het einde betekenen, maar misschien is het ook wel goed. Een gezamenlijke mokerslag naar de zogenaamde elite, die naar het schijnt geen enkele wroeging heeft en stiekem maar voortvarend voortschrijdt in zelfverrijking. Heel misschien staan er dan toch eens lieden op die het klappen van de zweep hebben gevoeld en enige moraliteit ontdekken achter hun zorgvuldig samengestelde elitaire muurtjes.

Ik help het u hopen, maar tot die tijd is het zaak om nuchter en verstandig te blijven functioneren als samenleving. Een kudde op hol geslagen stieren met oogkleppen op zijn nimmer ergens goed voor geweest. Dat heeft de geschiedenis ons meermalen geleerd. Daarom keer ik mijn gezicht af van al dit globale kabaal en keer ik mij tot mijn eigen kleine en nederige wereldje. Lekker makkelijk en hopelijk nog even veilig…

Tot ziens,

Roy Liezen

Mijn column voor deze maand is speciaal gewijd aan de vrouwen te midden van ons bonte gezelschap. Vandaag las ik op de nieuwssite ‘Nu.nl’ onder het kopje ‘Economie/ Werk en Privé’, dat uit recent onderzoek is gebleken dat vrouwen minder snel geneigd zijn om te gaan ondernemen door het euvel ‘risicomijding’. Deze bevinding kwam tot stand doordat wetenschappers een aantal persoonlijkheidskenmerken van de mens hebben verzameld, waaruit de seksekloof die er bestaat op het gebied van ondernemen kan worden verklaard. Deze bovengenoemde persoonlijkheidskenmerken leiden gezamenlijk tot de (ik citeer) zogenoemde ‘Individual Entrepreneurial Aptitude (IEA)’, oftewel de individuele geschiktheid voor ondernemerschap. Kortom, vrouwen kiezen minder snel voor een carrière in het ondernemerschap dan mannen, vanwege het aannemelijke feit dat ze risicovolle situaties liever vermijden en bovendien minder competitief zijn ingesteld.

Nu wij het wetenschappelijke verhaal reeds op ons hebben kunnen laten inwerken, lijkt het mij interessant om onze ietwat simpeler ingestelde grijze massa erop los te laten speculeren. Mij lijkt het namelijk een vrij plausibel verhaal, alleen al wanneer ik kijk naar onze eigen businessclub. Hoe zeer we ook ons best doen om meer vrouwen bij onze club te betrekken, blijven deze maar mondjesmaat binnendruppelen. Dit is natuurlijk te wijten aan meerdere factoren, maar het valt onwelwillend toch op. Vrouwen kiezen liever voor de relatief veilige route naar hun eigen persoonlijke succes en ondernemen kan soms een onzeker bestaan zijn. Wanneer ik mij gemakshalve even verlaag tot het denkniveau van een primitieve holbewoner, kunnen we stellen dat deze verschillen tussen mannen en vrouwen nog ouder zijn dan de weg naar Rome. We veronderstellen tot op heden dat wij mannen in de prehistorie de hort opgingen om te jagen en te voorzien in onze behoeften, terwijl de vrouwen veilig achterbleven om het nest te bewaken tot wij strijders wederkeerden en ze aan hun haren de grot in sleurden om eens gezellig een potje te ehhm….dammen. Ja, nu neem ik het er ook van en gaan mijn gedachten met me op de loop.

Nu is er wellicht ook nog zoiets als evolutie en hebben vrouwen natuurlijk vooral de laatste drie decennia een enorme maatschappelijke en tevens persoonlijke opmars gemaakt in onze samenleving. Dit lijkt mij overigens een geheel terechte gang van zaken, maar we kunnen ons DNA nu eenmaal niet onder het spreekwoordelijke tapijt vegen. Soms denk ik dat we allemaal veel te snel gaan en dat de natuur onze menselijke verlangens en wensen niet kan bijbenen. Dus dames bij deze, neem rustig de tijd om te wennen aan jullie vrij nieuwe reeds verworven status en stroom op jullie eigen tempo in binnen deze helaas nog steeds dominerende mannenwereld. Wij wachten dan ook rustig af en zitten jullie niet continu in de haren.

Wij mannen zitten namelijk niet te wachten op de nieuwe Neelie Kroesjes, of Nina Brinkjes, die ongeacht hun respectabele machtsposities toch overkomen als regelrechte ‘kenaus’ en waar wij op onze beurt het liefst zo ver mogelijk bij uit de buurt blijven. Wij wachten liever op zelfstandige, zelfbewuste en zelfverzekerde vrouwen, die het vrouw zijn omarmen en er in bijvoorbeeld het ondernemen hun profijt uithalen. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht wanneer we maar rustig afwachten. En aan het einde van dit verhaal kunnen we helaas immer concluderen, dat wanneer puntje bij paaltje komt de mannen in de praktijk weinig te vertellen hebben.

Tot slot zou ik willen zeggen: “You go girls!” En tevens hoop ik dat jullie dit relaas met een knipoog aanschouwen, want vrouwen en humor…tja dat is een andere kwestie die ik een volgende keer zal behandelen.

Tot ziens,

Roy Liezen

Bezuiniging, een dooddoener voor ondernemers

Wat is het toch zonde dat er in Nederland zoveel bezuinigd wordt op de in mijn ogen verkeerde sectoren. Men stemt vol goede moed op een rechts kabinet met als leidende partij de VVD, wat toch speerpunten als ‘de vrije markt’ en meer zelfstandig ondernemen hoog in het vaandel heeft staan. Maar in de praktijk moet iedereen de broekriem aanhalen. Bedrijven bezuinigen voornamelijk op personeelskosten en energiekosten, waardoor de kwaliteit niet altijd gewaarborgd blijft. ZZP-ers moeten noodgedwongen omlaag in hun tarieven, omdat ze anders simpelweg niet meer aan de bak komen en zo brengt men elkaar in de problemen in de ondernemersbranche. Gelukkig zijn ondernemers zeer veerkrachtig en creatief in het oplossen van problemen. Zo viel onlangs te lezen in het nieuws dat ondernemers steeds meer samen hun krachten bundelen, zodat er meer een soort totaalpakket kan worden aangeboden en het op die manier meer werk oplevert. Klinkt allemaal heel logisch en qua netwerken en tevens personeelbesparing zet het zeker zoden aan de dijk, maar misschien loert er toch gevaar in de toekomst.

Alles in het leven is een kringloop, zo ook in de zakelijke wereld. Als men één of twee exponenten weglaat uit de cirkel doormiddel van bijvoorbeeld bezuinigingen, kunnen er scheve verhoudingen ontstaan. Laat ik het demografische en geografische aspect binnen dit probleem eens aanhalen. We nemen de provincie Groningen gemakshalve. De stad Groningen is een progressieve en dynamische studentenstad en er zitten tevens veel ondernemers. Nu is onlangs gebleken dat ZZP-ers en freelancers in 2011 30% minder rekenen voor hun uurtarief in vergelijking met vorig jaar. In de Randstad viel het nog enigszins mee, maar de provincie Groningen werd in bijzonder genoemd. Dit is niet alleen funest voor de ZZP-ers en de freelancers in het noorden, maar uiteindelijk natuurlijk ook voor de bedrijven. Men kan maar zover omlaag gaan in prijs om werk te blijven genereren, maar vroeg of laat breekt dit ze op. Wat te doen? Heel simpel, blijven ondernemen maar elders en hoogstwaarschijnlijk in de Randstad. Daar zal waarschijnlijk een overdaad aan aanbod in de zakelijke dienstverlening ontstaan en het ene huisje na het andere huisje stort in. Beide delen van ons relatief kleine landje zitten in de problemen en geen enkele partij wil concessies doen.

Kortom, we moeten met z’n allen goed blijven nadenken hoe we onszelf niet in de voet schieten en samen tot de juiste oplossingen komen. Daarin hoeven we waarschijnlijk niet te rekenen op steun uit de politiek. Zij zullen als vanouds hun poot stijf houden en boven aan de voedselketen willen blijven staan. Veel mooie beloftes om zieltjes (dus stemmen) te winnen en ondertussen de ene na de andere tegenstrijdige motie door de kamer en onze strot heen drukken.

Zoals jullie lezen ga ook ik steeds meer als ondernemer denken en niet enkel als jullie huiscolumnist. Op korte termijn denken om het hoofd maar boven water te houden komt wederom weer eens om de hoek zeilen en de langere termijn, tja dat zien we dan wel weer.

Tot ziens

Roy Liezen           

Ja mensen, het was de afgelopen weken weer eens goed hommeles in de top van de internationale bedrijfswereld. De charismatische en naar het schijnt briljante econoom en topman van het IMF ‘Dominique Strauss Kahn (alias DSK), heeft ditmaal iets te ver over de Franse grens gemeend dat hij toch echt boven alle gewone stervelingen staat. Het leek de (volgens de Fransen) Messias van de wereldeconomie een goed plan, om zich eens ongevraagd compleet uit te leven op een doodsbang eenvoudig kamermeisje in een hotelkamer in New York. Helaas ook voor dit ware wrattenzwijn, ‘vrouwe’ justitia zal ook DSK keihard in de symbolische weegschaal deponeren en daarin zal het de komende maanden niet erg goed toeven zijn.

Wij zouden ons kunnen afvragen: “Wat is er vandaag de dag toch aan de hand met het geweten van de machtige zielenpootjes in zo’n beetje iedere tak van de bedrijfswereld?” Wel, dit wangedrag is natuurlijk van alle tijden, er is alleen één klein verschil. Men komt er tegenwoordig simpelweg niet meer mee weg. Het nieuwe begrip waar we het afgelopen half jaar mee doodgegooid worden, namelijk ‘Social media’ is hier debet aan. Alles wat een publiek persoon zich in het geniep denkt te kunnen veroorloven, wordt genadeloos uitgespuwd als een ware tsunami over dat belangrijke maar oh zo verraderlijke speeltje van de mensheid genaamd internet. En voordat een persoon goed en wel door het recht is (be)oordeelt, zit diegene al lang en breed triest ondergedoken in de riolen van de maatschappij. Uitgekotst en volledig gedesillusioneerd vraagt zo iemand zich waarschijnlijk af: “Ik was toch een alom gerespecteerd en machtig persoon, nu ben ik de schlemiel en staatsvijand nr. 1 van de samenleving?!” Natuurlijk zal bijvoorbeeld de heer Strauss Kahn niet volledig vrijuit gaan, maar er is nog niets bewezen en de man is al geen knip voor de neus meer waard.  

Social media is een prachtig en progressief fenomeen, maar er zitten hier en daar nog wel wat haken en ogen aan lijkt me. De conservatieve maar degelijke journalistiek komt met deze nieuwe technologie behoorlijk op de tocht te staan en ik vraag mij hardop af of dit de maatschappij uiteindelijk wel ten goede komt, mits het in betere banen wordt geleid. We spelen naar mijn mening met z’n allen fictief eigen rechtertje, alleen de daadwerkelijke waarde hiervan is wel degelijk van ongekende omvang. De ironie van dit verhaal wil dat we door de globalisering van de samenleving in sommige gevallen juist terugvallen naar de simpele dorpse waan van de dag. “Waar rook is, is vuur” en “Heb je het al gehoord?” is meestal de nieuwswaarde van social media. Werkelijk doorslaggevend nieuws zou net zoals recht feitelijk moeten zijn en niet speculatie. Een feit is pas een feit als het bewezen is, maar op deze manier hebben de Strauss Kahn’s van deze wereld geen schijn van kans en voert de publieke opinie de boventoon waar een gedegen onderzoek dat zou moeten doen.

Als we er aan de andere kant even klakkeloos vanuit gaan dat Strauss Kahn wel schuldig wordt bevonden op dit afschuwelijke vergrijp. Ja, ook ik ben geïnfecteerd door de simpele ongefundeerde mening van de social media en kick op speculatie, dan zouden dit soort mensen ook eens wakker kunnen worden. Niet meer denken dat wanneer je een machtig persoon bent, je jezelf automatisch een waarlijk ‘James Bond’-achtige figuur mag wanen. Snelle auto’s, een privéchauffeur, peperdure maatpakken, Ritzje in Hiltontje uit, geld als water, privéjetjes, cognac, kreeftje en vrouwen die je zonder pardon alle kanten op kunt meppen waarna ze je alsnog smachtend in je armen vallen. Boys will be boys, but when I snap my fingers you will all wake up! Dit is fictie ouwe Franse chauvinistische viespeuk! Ga allemaal gewoon je werk doen en kom je verantwoordelijkheden na. Anders komen we met z’n allen waarschijnlijk in de afterparty van de crisis terecht en daar zijn jullie dure jongetjes wederom debet aan en niet de simpele wereldburger. Laat ons weer tegen beter weten in vertrouwen hebben in de overheden en de topbesturen van de wereldbank tot de politiek. Geen 72% van de bankiers gaan vreemd op de werkvloertaferelen en geen orgie in dure hotels met Hongaarse hoeren, omdat je aan het gevraagde target hebt voldaan. Gewoon werken en thuiskomen bij je liefhebbende gezinnetje.

De zomer moet nog beginnen, maar zoals jullie al merken ben ik al weer toe aan een sentimentele liefdevolle kerst, waarin alles vergeten en vergeven is. Lekker makkelijk blaffen naar de top als je zelf nog onder aan de ladder staat, maar deze idealist blijft het tot in den treure doen.

Tot de volgende column

Roy Liezen 

Tijdens een heerlijk boottochtje op het Zuidlaardermeer zittend onder een bloedhete lentezon met een goudgele rakker in de hand, kwam ik terecht in een interessant gesprek met ‘Fredric Teerling’. Hij geeft training, consulting en coaching aan commerciële leidinggevenden, doormiddel van advies om uiteindelijk mensen efficiënter te maken. Geen dank voor de gratis promotie vriend! Fredric vertelde over zijn ervaringen op dit gebied en waar hij zoal tegenaan liep bij heel veel halsstarrige en conservatief denkende ‘Big Boys’. Het blijkt dat deze jongens op het vlak van people-management achterin de klas lagen te snurken en hun zuurverdiende bulletjes niet aan dit vak te danken hebben. Misschien zijn ze lui of denken ze dat het zweverige positiviteitspraatjes zijn waar ze mee om de oren worden geslagen, maar het lijkt ook weleens een vorm van ontkenning. Op korte termijn resultaten boeken en lak hebben aan het welzijn van hun werknemers. “bij ons is het rozengeur en maneschijn en er is geen vuiltje aan de lucht”, zullen er veel denken over hun bedrijf. Nou, dat blijkt in de praktijk vaak vies tegen te vallen.

Werknemers moeten presteren ongeacht hun privébeslommeringen en persoonlijke twijfels of onzekerheden. Er is geen tijd voor de gevoelens van ‘de mens’ en het wachten is op de ultieme robot, zodat dat eeuwige gezeur voorgoed verbannen is van de werkvloer. Nou hoeft het natuurlijk ook geen gezellig theekransje of anderzijds een A.A. kringgesprek te worden, maar een beetje gezonde interesse in de mens achter de werknemer zou ieder bedrijf zeker ten goede komen. Mensen willen niet lamgeschreeuwd en afgebeuld iedere dag in een hoekje wegkruipen om maar niet gezien te worden. Mensen willen waardering en af en toe een complimentje voor hun inzet, anders keren ze zich onherroepelijk tegen het systeem. Binnen de kortste keren krijgt men een gebrek aan zelfvertrouwen, roddels, ziekelijke concurrentie, ziekte of nog erger, je bedrijf loopt finaal leeg en er is om de haverklap een wisseling van de wacht.

Zelfreflectie staat tegenwoordig hoog in het vaandel, maar in de bovenste regionen van een organisatiestructuur is het veelal eigengereid zakken vullen en lekker naar elkaar wijzen wanneer de zaken niet naar behoren gaan. Wat is er nou mis met een beetje compassie en positieve stimulering naar werknemers toe? Wie of wat je ook bent, je bent een team en als een goed geoliede machine zul je het met z’n allen moeten doen. Geef mensen de ruimte en de tijd om hun creativiteit te ontplooien en op de langere termijn zal het zonder twijfel zijn vruchten afwerpen. Ik denk bij dit soort zaken vaak aan sport en dan in het bijzonder voetbal. Er zijn absoluut veel parallellen tussen sportbeleving en de bedrijfswereld. Nu zijn voetbalclubs tegenwoordig ook bedrijven dus men hoeft niet ver te zoeken. Sport is plezier, creativiteit en de honger naar succes. Alleen met een helder, duidelijk en open beleid bereikt men deze waarden. Een coach die weet wat er speelt in een team en hoe zijn spelers in elkaar zitten, zal beter presteren dan een schreeuwlelijk die geen enkel benul van z’n vak heeft. Kijk maar naar alle succesvolle coaches, ongeacht hun werkwijze zijn het vaak interessante charismatische persoonlijkheden met een filosofische inslag. Ze weten dat je alleen wint als je de juiste snaren raakt bij de spelers en ze als een collectief laat denken. Dit zat ik mij allemaal te bedenken terwijl de boot bijna aanlegde en laat ik het maar houden op een zonnesteek. Maar voor degene die zich stiekem aangesproken voelt, denk er eens over na en misschien kom je tot andere inzichten. Kijk naar ‘Rik van den Boog’, die is achteraf toch menselijker dan men dacht en koos eieren voor zijn geld. Ja, ik ben Cruijff-gekleurd.

 
Tot ziens

Roy Liezen

Kiekeboe, daar ben ik weer! Na er een tijdje te zijn uitgeweest was het de hoogste tijd om jullie (members en lezers van de Global Networks-site) weer te overspoelen,  met mijn veelal magistraal uitgekristalliseerde hersenspinsels op het gebied van ondernemen met een welgemeende knipoog. Gisteravond zat ik lekker onderuitgezakt DWDD te aanschouwen waar Matthijs van Nieuwkerk een jonge onderzoeksjournalist aan de tand voelde, over het langverwachte nieuwe speeltje/wannahave/gadget van computergigant ‘Apple’, namelijk de ‘iPad’. Een erg interessant en geavanceerd apparaatje dat het midden houdt tussen een ‘iPhone’ en een laptop, maar de toekomst moet uitwijzen of het kersverse speeltje ook daadwerkelijk een nieuw succesverhaal zal zijn voor Apple. Wat mij tijdens deze onderhoudende conversatie (want ook André van Duin was voor deze aangekondigde gadget aangeschoven en het werd mij gedurende het gesprek volstrekt onduidelijk wat dit voor sommigen voormalige lachkanon van weleer in deze te zoeken had) vooral opviel, was het profiel ondersteund met beelden van de topman van Apple ‘Steve Jobs’. Ik ben niet in de veronderstelling dat jullie allen bekend zijn met deze persoon in kwestie, alhoewel ik jullie niet te onderschatten algemene kennis van zaken natuurlijk in geen geval zomaar van tafel veeg. Steve Jobs is laten we zeggen het irritante maar zeer kundige stiefbroertje van de alom bekende en puissant rijke computernerd Bill Gates in de wereld van computertechnologie. Deze twee redelijk bejaarde whizzkids wedijveren al decennia lang om de absolute macht op het gebied van computers en aanverwante randzaken. Waar Bill Gates meestal de stille motor achter zijn enorme Microsoftmachine is en alleen op de voorgrond treedt wanneer het echt moet, is Steve Jobs op z’n zachtst gezegd nogal verzot op de spotlights van het wereldtoneel. Dit kan zo nu en dan bij bepaalde individuen wel eens irritant worden, maar onze Steve is op een bijzondere en innovatieve manier erg bedreven in het zichzelf en zijn bedrijf representeren. Natuurlijk word je niet van de één op de andere dag een toonaangevende CEO van een multinational en dien je logischerwijs te beschikken over een aantal uitmuntende competenties, maar Steve Jobs heeft met enkele weldoordachte trucs het vak presenteren verheven tot pure kunst. Ik kan jullie aanraden eens een paar van zijn jaarlijks terugkerende bedrijfspresentaties op bijv. ‘Youtube’ te bestuderen en je zult er geen spijt van krijgen. Alles is groots, meeslepend en vernuftig opgezet. Zijn presentaties vinden plaats in enorme conferentiezalen met veel publiek en pers en te midden van dit spektakel staat meneer Jobs imagematig en quasinonchalant gekleed in een vaak zwarte coltrui, jeans en gympies zijn kunsten te vertonen. Hij spreekt met een gemak dat zijn weerga niet kent, met veel passie, pakkende steekwoorden en enthousiasme. Maar bovenal bouwt Jobs een overal te voelen spanning op, waardoor iedereen op het puntje van zijn/haar stoel blijft zitten. Hij grijpt als het ware zijn luisteraars met veel positieve bravoure bij de lurven en laat niet meer los tot ze smachten naar de climax. Dit kan allemaal een tikje masochistisch overkomen, maar de man is naar mijn mening adembenemend goed in z’n vak. Wanneer iedereen bijna hardop denkt;”Waar blijft het hoogtepunt?”, spreekt Jobs zijn immer terugkerende zin uit die luidt; “Oh, one more thing!” En met dit handelsmerk presenteert hij het nieuwste product van Apple alsof hij de winnaar van een Academy-award bekend maakt. Allemaal zeer inspirerend en leerzaam lijkt mij, want hoe belangrijk is het in deze tijd met zo’n breed en gevarieerd scala aan communicatie-uitingen om welk willekeurig product dan ook marketingtechnisch goed in de markt te zetten. Presentatie en visie is alles in het ondernemen en deze aanpak heeft mij oprecht gegrepen. Ik ben benieuwd of het dezelfde uitwerking heeft op jullie en/of iemand er ook echt iets aan heeft.
 

Tot slot wil ik afsluiten met een citaat van de grootste ijshockeylegende aller tijden ‘Wayne Gretzky’, welke Steve Jobs vaak aanhaalt wanneer hem wordt gevraagd naar zijn credo m.b.t. tot zijn vak. 'I skate to where the puck is going to be, not where it has been.'

Tot snel

Roy Liezen                     

Enkele dagen geleden vond ik het de hoogste tijd om weer eens een film uit mijn zorgvuldig geselecteerde collectie in de Dvd-speler te laten glijden, aangezien het huidige commerciële programma-aanbod op de televisie enkel nog bestaat uit een mager en weinig origineel palet van flauwe ‘popstarbagger’ en ‘kook jij bij mij, dan kook ik bij jou’ onzin. Tevens kan ik die zelfvoldane rotkoppen van ‘Knevel en van de Brink’ ook niet meer velen, dus de publieke omroep was ook geen optie. Omdat ik mijzelf natuurlijk veelvuldig toedicht een echte kerel te zijn, viel mijn keuze die avond op zo’n lekkere ouwe maffiafilm, namelijk ‘Bugsy Siegel’. Voor degene onder ons die kampen met lichte voortekenen van Alzheimer, zal ik even kort toelichten wie deze persoon was. Benjamin ‘Bugsy’ Siegel maakte in de jaren ’30 t/m de jaren ’40 van de vorige eeuw deel uit van een berucht en illuster maffiatrio samen met Meyer Lansky en ‘Lucky’ Luciano. Deze gezworen vrienden voor het leven bestierden in die betreffende decennia de complete zakelijke onderwereld van New York en waren aan het einde van hun leven samen goed voor enkele miljarden dollars. Een beetje de Abramoviches van toen zeg maar. De film over ‘Bugsy’ is een plausibele biografie over de laatste hectische levensjaren van deze flamboyante, maar ook ijskoude maffioso. Hij wordt door de organisatie naar het Los Angeles van de jaren ’30 gestuurd, om kennis te nemen van de criminele gang van zaken en om eventueel te  kijken of zij hier in kunnen participeren in een leidende rol. Het hele proces zou ongeveer 12 dagen in beslag moeten nemen, maar Bugsy zou Bugsy niet zijn als hij niet heel andere plannen in petto had. Hij infiltreerde in de glitter and glamour van Hollywood, waar hij een arsenaal aan vrouwen verleidde, hij zette heel de L.A.-onderwereld naar zijn hand, corrumpeerde invloedrijke en machtige politici en dat allemaal in een tijdsbestek van enkele maanden. Echter, een combinatie van een paar excentrieke eigenschappen zorgden ervoor dat Bugsy de geschiedenis in zou gaan als de beruchte en wereldberoemde grondlegger van gok- en entertainmentparadijs Las Vegas. Bugsy Siegel was niet alleen een dromer en een visionair, maar vooral ook een doener en een lobbyist; hij rustte niet eerder dan wanneer zijn doelen en visies verwezenlijkt waren. Zijn enige euvel was het feit dat hij geen enkel respect voor geld had. Dit betekende dan ook zijn ondergang in de jaren ’40, toen hij na een financieel debacle uitgerekend in opdracht van zijn ooit beste kameraden Meyer Lansky en Lucky Luciano geliquideerd werd. Zijn droom, het verwezenlijken van ’s werelds grootste gokparadijs midden in de Nevada-woestijn in de vorm van de ‘Flamingo’ voor 6 miljoen, bleek enkele decennia later goed voor vele biljoenen dollars aan omzet. Zo zien wij maar weer dat sommige extravagante figuren in de geschiedenis hun tijd ver vooruit waren. Benjamin ‘Bugsy’ Siegel was natuurlijk bepaald geen lieverdje en hij ging letterlijk en figuurlijk over lijken, maar een bijzonder ondernemer was hij wel. Ongeacht eenieders mening hield hij immer vast aan zijn dromen en visies en ging daarbij geen obstakel uit de weg. Dit lijkt mij in onze moderne tijden nog steeds zeer van toepassing in het ondernemerschap. Blijf altijd jezelf en benut al je gegeven talenten tot in lengte van dagen. Op die manier blink je uiteindelijk uit. Zo eindigen wij wederom met een citaat uit een lied, ditmaal van “Ol’ blue eyes” Frank Sinatra:

“For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!"

Tot snel Roy Liezen!             

Wat is de definitie van dit begrip? “Strengths, Weaknesses, Opportunities, Threats”, oftewel een strategische situatieanalyse. Op zich een prachtig model wat universeel is toe te passen. Doch, gezien onze huidige situatie vraag ik mij hardop af of bepaalde dubieuze figuren in deze  economische malaise überhaupt wel eens gehoord hebben van de S.W.O.T-analyse.

Hoogstwaarschijnlijk wel, alleen hebben deze individuen verzaakt om hun praktijken onderhevig te maken aan de analyse. Het stond natuurlijk in de weg van hun boosaardige plannetjes. De geheime agenda van deze kuddediertjes met grootheidswaanzin strookte geenszins met zo’n weldoordacht geheugensteuntje in het strategisch ondernemen.

Voor het gemak hebben zij alleen de ‘O’ ertussenuit geplukt, want die andere twee waren in hun ogen niet van belang. Ja lezers, u ziet het goed twee, want de ‘W’ en dus nummer drie staat symbool voor deze charlatans zelf. U zult zich misschien afvragen; “Vanwaar deze overbodige klaagzang, want we weten er alles al van?”

Maar soms valt ook mijn eigen persoontje enige melancholiek ten deel, zoals vandaag. Het is zo’n sombere druilerige dag waarin er misschien een ‘pandemie’ van een nieuw griepvirus voor de deur staat. Tevens ratelt economisch verslaggever Roderick Veelo van de televisiezender ‘RTL-Z’ achter mij maar door over een nogal uit de hand gelopen aandeelhoudersvergadering van Fortis, waar de bestuurders bekogeld worden met zo’n beetje elk voorwerp dat er maar in de zaal voorradig is.

Tijdens het ontwijken loopt men alsnog een gehoorbeschadiging op door de snerpende woorden van de aandeelhouders; “ONTSLAG! GEEF ZE HUN ONTSLAG!”. Het is deze dagelijkse misère of ik heb nog steeds last van de naweeën van het overlijden van een door mij zeer hoog geacht en veelzijdig schrijver, namelijk ‘Martin Bril’. Vreemd dat je zo bezig kan zijn met een persoon die je niet eens kent.

Maar wat zie ik, het klaart op! De grijze lucht maakt plaats voor een klein schimmig zonnetje, vogeltjes zingen de longen uit hun lijfjes en de ‘Olde Grieze’ luidt zijn klokken! Ik krijg ineens een gevoel van verlichting! Ik zat simpelweg te zeuren en enkel negatieve gedachten kregen de voorkeur.

Het is tijd om positivisme de maat te laten aangeven en somberheid uit te bannen. Ik grijp terug naar de S.W.O.T-analyse en na enig peinzen kom ik tot de conclusie dat er juist nu overal kansen liggen. De ondernemers in het noorden hebben de goden aan hun kant staan.

Er is sprake van een enorme explosieve groei in het samenwerken. Netwerkorganisaties doen goede zaken (vooral Global Networks natuurlijk) en Groningen zet zich in alle facetten steeds meer op de kaart. We hebben zelfs het ‘Glazen Huis’ naar onze stad toegetrokken.

Er wordt gebouwd in zowel de industriële als de particuliere sector en er komen steeds meer ondernemers naar het noorden. Nu is het zaak om vooruit te denken. Maak plannen voor de toekomst en wees creatief, zodat je je als bedrijf aan de crisis kunt onttrekken.

Denk eens aan duurzaam ondernemen, daar ligt de toekomst. Fossiele brandstoffen raken op en met duurzame producten kweek je goodwill. Ook als manager of eigenaar van goede diensten of producten moet je niet schromen om jezelf nu te profileren. Zorg dat je representatief onder de mensen komt en weet dat je inhoudelijk een goed verhaal hebt.

Kortom mensen, denk positief en wees assertief. Om nog maar eens af te sluiten met een citaat uit een lied, ditmaal van onze eigen Nederlandse chansonnier Ramses Shaffy;”Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!”, aldus deze atheïst.

Tot snel,

Roy Liezen      

In heel Nederland staan wij noorderlingen bekend om ons nuchtere karakter. Wij worden over het algemeen omschreven als eerlijk, betrouwbaar of integer en niet snel van de kaart te brengen. Kortom, allemaal nobele eigenschappen die garant staan voor succes, zowel in het dagelijks leven maar zeker ook in het ondernemen. In deze contreien is men veelal wars van ‘poeha’, arrogantie en een zekere bravoure, eigenschappen waar men in het westen minder moeite mee heeft . Niet dat zulke gedragingen meteen door en door slecht zijn, maar toch wordt zoiets in het noorden snel als negatief ervaren. Hier gelden vooral uitspraken als; ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ of ‘Schoenmaker, blijf bij je leest!’. Elders hecht men meer aan een uitspraak als; ‘Wie brutaal is, heeft de halve wereld.’. Dit verschil in mentaliteit is dus ook terug te vinden in het bedrijfsleven. Mensen die ondernemen in het noorden maar oorspronkelijk hun wortels in het westen hebben liggen, ondervinden deze verschillen maar al te vaak. Je hoort deze betreffende personen wel eens klagen over de halsstarrige en stugge manier van zaken doen in het noorden. Doch, zijn zij overheersend positief over de mentaliteit in het noordelijke bedrijfsleven. Er zijn veel echte vaklieden, er is veel dynamiek, kunde, kwaliteit en een hoog opleidingsniveau. Daarnaast liggen er enorme mogelijkheden in het noordelijke bedrijfsleven en in een tijd van crisis moeten deze juist worden benut. In het ondernemen gaat het voornamelijk om vooruit denken en nooit stil blijven staan. Kansen komen elke dag voorbij, maar men moet er wel oog voor hebben en ze met beide handen aangrijpen. Blijf altijd in beweging en wees creatief in elk facet. Onderscheid je van de rest en wees innovatief. Wanneer men deze competenties in het ondernemen ten volle uitbuit, til je met elkaar het bedrijfsleven naar een hoger niveau. Daarbij is netwerken in deze tijd tevens van groot belang. Op deze manier weet je wat er speelt op de markt, kan je met elkaar brainstormen en inspelen op vraag en aanbod. Ik ben mij er terdege van bewust dat ik op dit moment kan overkomen als een soort verkapte Emiel Ratelband op z’n retour tijdens een seminar ergens weggestopt in een krakkemikkig en stoffig hotel in Venray, maar toch lijken deze zaken mij nu van groot belang. Onze noordelijke mentaliteit verpakt met een vleugje van dat westerse lef en bravoure is toch de perfecte tussenweg? We mogen trots zijn op wie wij zijn en wat wij hier in het noorden neerzetten, maar wij moeten dit ook uitdragen. Om nog maar eens af te sluiten met een citaat uit een lied van onze noordelijke trots ‘Skik’; ‘Wie döt mij wat, wie döt mij wat, wie döt mij wat vandage. 'k Heb de banden vol met wind nee ik heb ja niks te klagen!

Tot snel!

Roy Liezen